08-26-2007, 10:39 PM
MaFFej, Bitches Brew jest zdecydowanie ciezsza rzecza (dwie plyty, wiecej materialu, bardziej pokomplikowany) - niemniej plyta fantastyczna, choc nie tak, jak wczesniejsza Davisa - In a silent way, gdzie Davis zawarl nawet jakis ambientowy niemalze pierwiastek - muzyka zaczyna sie miejscami uzupelniac z przestrzenia, a momenty wylaniania sie poszczegolnych motywow stanowia wlasnie o doskonalosci tej plyty. Kurna, ale jaki Davis mial wtedy sklad, ile wybitnych muzykow wokol siebie zgromadzil. Nie wiem, czy przy jakiejs innej sesji spotkalo sie tyle doskonalych osobistosci. Charyzma tego goscia, no. "In a silent way" to moja ulubiona plyta Davisa- ja bym polecil sprawdzic w pierwszej kolejnosci; "On the corner" rowniez fantastyczna, uwielbiam tez jego wczesniejsze plyty (klasyczne Kind of Blue czy Sketches of Spain, ale to nie jest fusion, mimo ze doskonale). Polecam tez:
http://www.youtube.com/w/Miles-Davis-%26...es%20davis
aby ogarnac POSTAC Davisa na zywo (tu akurat wystep z Coltrane'm). Jeden z najwazniejszych muzykow XX wieku, nie ma ze nie.
poza tym nie czuje sie mocny w temacie, ale wymienione Weather Report (zwl. Heavy Weather - wspanialy klimat ma ta plyta, mnostwo pieknych melodii, na rok wczesniejszej "Black Market" wiecej improwizacji - wiec pewno ta Ci bardziej spodoba), Hancock to oczywiscie Head Hunters (choc to plyta 'funkowa', niemniej wymiata jak siemasz, FANTASTYCZNY "Chameleon" i "Watermelon man" - przenikanie sie poszczegolnych rytmow, doskonala sekcja rytmiczna i mnostwo afrykanskiego kolorytu) i krociutki Sextant.
Bill Cobham rzeczywiscie jest swietnym perkusista. Ze "Spectrum" wlasnie ("Stratus" konkretnie) taki sympatyczny zespol Massive Attack wycial sampel do "Safe from harm" - polecam porownac z oryginalem, lepsze
Mahavishnu Orchestra to moim zdaniem jazzowe uzupelnienie drugiej odslony King Crimson (od Larks do Red). To juz podlazi pod kompetencje Balzaca jednak.
Pat Metheny gra zdecydowanie bardziej spokojnie, wyrafinowanie, stad czasem jazzowi ortodoksi wrzucaja go do muzyki windziarskiej, ale moim zdaniem ma znakomite wyczucie harmonii i jest mistrzem melodii - tu z kolei album z Charlie Hadenem i 'Imaginary Day' to pozycje moim zdaniem obowiazkowe.
Inne rzeczy - np. Blood, Sweat & Tears, fantastyczne Soft Machine, Colloseum moze kiedy indziej sprawdz, z nowszych brzmien - to np. Powerhouse Sound - miejscami podchodzacy pod punk/jazz niemalze (saksofonista Ken Vandermark + pomysly post-rockowcow z Chicago) i to w zasadzie tyle. A za Watanabe to z kolei ja sie musze wziac, sporo slyszalem o nim, ale dotychczas nie znam zupelnie jego tworczosci.
niemniej ludziom zupelnie postronnym i nie lubiacym ani jazzu, ani prog-rocka czy innego technicznego grania polecam "head hunters" hancocka - przystepne, przebojowe, zajebiste.
http://www.youtube.com/w/Miles-Davis-%26...es%20davis
aby ogarnac POSTAC Davisa na zywo (tu akurat wystep z Coltrane'm). Jeden z najwazniejszych muzykow XX wieku, nie ma ze nie.
poza tym nie czuje sie mocny w temacie, ale wymienione Weather Report (zwl. Heavy Weather - wspanialy klimat ma ta plyta, mnostwo pieknych melodii, na rok wczesniejszej "Black Market" wiecej improwizacji - wiec pewno ta Ci bardziej spodoba), Hancock to oczywiscie Head Hunters (choc to plyta 'funkowa', niemniej wymiata jak siemasz, FANTASTYCZNY "Chameleon" i "Watermelon man" - przenikanie sie poszczegolnych rytmow, doskonala sekcja rytmiczna i mnostwo afrykanskiego kolorytu) i krociutki Sextant.
Bill Cobham rzeczywiscie jest swietnym perkusista. Ze "Spectrum" wlasnie ("Stratus" konkretnie) taki sympatyczny zespol Massive Attack wycial sampel do "Safe from harm" - polecam porownac z oryginalem, lepsze
Mahavishnu Orchestra to moim zdaniem jazzowe uzupelnienie drugiej odslony King Crimson (od Larks do Red). To juz podlazi pod kompetencje Balzaca jednak.
Pat Metheny gra zdecydowanie bardziej spokojnie, wyrafinowanie, stad czasem jazzowi ortodoksi wrzucaja go do muzyki windziarskiej, ale moim zdaniem ma znakomite wyczucie harmonii i jest mistrzem melodii - tu z kolei album z Charlie Hadenem i 'Imaginary Day' to pozycje moim zdaniem obowiazkowe.
Inne rzeczy - np. Blood, Sweat & Tears, fantastyczne Soft Machine, Colloseum moze kiedy indziej sprawdz, z nowszych brzmien - to np. Powerhouse Sound - miejscami podchodzacy pod punk/jazz niemalze (saksofonista Ken Vandermark + pomysly post-rockowcow z Chicago) i to w zasadzie tyle. A za Watanabe to z kolei ja sie musze wziac, sporo slyszalem o nim, ale dotychczas nie znam zupelnie jego tworczosci.
niemniej ludziom zupelnie postronnym i nie lubiacym ani jazzu, ani prog-rocka czy innego technicznego grania polecam "head hunters" hancocka - przystepne, przebojowe, zajebiste.